Bir Kutunun İçinde Saklı Kalan Zaman Kayseri’de sabahlar serttir. Rüzgâr, apartmanların arasından geçerken sanki bir şeyleri hatırlatmak ister gibi uğuldar. Ben 25 yaşındayım ve hâlâ bazı sabahlar uyanınca, odamın duvarları bana fazla yakın gelir. Günlük tutmayı severim; çünkü bazı duygular konuşulunca değil, yazılınca hafifler. Defterlerim doldukça içimdeki kalabalık biraz susar. O sabah da öyleydi. Mutfaktan gelen hafif bir sesle uyandım. Evde yalnızdım. Annem sabah erken işe gitmişti. Tezgâhın üstünde yarım kalmış bir hayat gibi duran şeyleri fark ettim: bir bardak, yarısı içilmiş su, ve cam kavanozların arasında unutulmuş bir paket kuru ıhlamur. İşte o an, hiçbir şey yapmadan sadece baktım.…
Yorum Bırak