Kayseri’de Sessiz Bir Akşam ve Sinema Tutkusu
Gece Kayseri’nin üstüne çökerken, odama kapanmıştım. Pencereden bakınca şehir ışıkları sanki yıldızlara karışıyor gibiydi. Bugün garip bir gün olmuştu; içimde bir yorgunluk, bir boşluk vardı. Sabah işe giderken kendime “Bugün farklı bir şeyler izle, ruhun için” demiştim ama günün yoğunluğu içinde her şey akıp gitmişti. İşte tam o anda, rafta tozlanmış DVD’lere gözü takıldı. Aralarından bir tanesi vardı ki, uzun zamandır açmayı ertelediğim: Bir Zamanlar Hollywood.
Bir Film, Bin Duygu
DVD’yi takıp o siyah ekrana baktığımda, kalbim istemsizce hızlı atmaya başladı. Film açılırken, Quentin Tarantino’nun o benzersiz atmosferi odama doldu. Rick Dalton ve Cliff Booth’un hikâyesi, Hollywood’un parıltılı ama bir o kadar da hüzünlü yüzünü bana gösteriyordu. O an fark ettim ki, ben de kendi hayatımda küçük bir Rick Dalton gibiydim: hayallerim büyük, ama bazen kendimi yeterince cesur hissedemeyen biriyim.
İlk sahnede Rick’in televizyon setinde gerginliği ve Cliff’in sakin ama kararlı duruşu beni içine çekti. Ben, günlüklerimde hissettiklerimi yazarken, çoğu zaman Rick gibi korkularımla yüzleşemiyorum, Cliff gibi ise bazen sadece olayları gözlemliyorum. O sahneleri izlerken içimde tuhaf bir heyecan ve hafif bir hüzün karışımı hissettim. Çünkü fark ettim ki, kendi hayatımın sahnelerini de aynı bu karakterler gibi yaşıyorum.
Kayseri Sokaklarında Geçen Bir Günün Yankısı
Ertesi sabah, şehre çıktım. Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, filmde gördüğüm o eski Los Angeles hissini yakalamaya çalıştım. Güneş, kentin taşlarına vuruyor, hafif bir rüzgar yüzümü okşuyordu. İçimde bir umut vardı: Belki de kendi hikâyemi yazabilirim, tıpkı filmdeki karakterler gibi.
Bir kafeye oturdum, kahvemi yudumlarken not defterimi açtım. Duygularım bir bir döküldü sayfalara. Hayal kırıklıklarım, umutlarım, küçük sevinçlerim… Rick Dalton’un kırılgan yanını hatırladıkça, kendi kırılgan yanım gözümün önüne geldi. Filmdeki sahneler zihnimde canlanırken, yazdığım her cümlede bir nebze de olsa rahatladım.
Sinema ve Hayal Kırıklıkları
Filmdeki bir sahne vardı ki beni özellikle etkiledi: Rick’in eski kariyerini düşündüğü ve hayal kırıklığına uğradığı anlar. Kendimi o anlarda onun yerine koydum. Son zamanlarda hayallerimle yüzleşmekten kaçıyordum, çünkü bazıları gerçekleşmeyecek gibiydi. Ama Cliff’in yanında Rick’in tekrar sahneye dönme cesaretini bulması bana umut verdi. Belki de ben de kendi sahneme çıkmalıydım, kelimelerimle, duygularımla, küçük ama anlamlı bir şekilde.
O gün kafeden çıkarken, filmden aldığım ilhamla Kayseri sokaklarında yürüdüm. İnsanların hayatlarına bakarken, her birinin kendi “Hollywood” anları olduğunu düşündüm. Kimi parlıyor, kimi sessizce ilerliyor, kimi hayallerine ulaşmaya çalışıyor… Ve ben de kendi küçük sahnemde, kendi hikâyemi yazıyordum.
Bir Zamanlar Hollywood’da Kimin Filmi?
O akşam, tekrar odama döndüm ve filmi sonuna kadar izledim. Rick Dalton’un zaferleri ve kayıpları, Cliff’in sadakati ve sessiz gücü… Her biri bana bir şeyler anlatıyordu. Film bitince derin bir nefes aldım. Anladım ki, Bir Zamanlar Hollywood’da kimin filmi? sorusu sadece karakterlerle ilgili değilmiş; aslında herkes kendi hayatında birer Rick Dalton, birer Cliff Booth. Hepimizin sahneleri, hayal kırıklıkları, umutları var.
Gözlerimi kapattım, filmi düşündüm ve kendi hayatımın küçük ama değerli sahnelerine teşekkür ettim. Kayseri’nin sessiz gecesi, yıldızlar ve ben… Her şey o an bir bütün olmuştu. Hayatın bazen hüzünlü, bazen komik, ama hep sürükleyici olduğunu fark ettim. Ve bir şey daha öğrendim: Duygularımı saklamamak, onları yazıya dökmek, kendi sahnemde cesurca rol almak… İşte en büyük zaferim belki de bu.
Kapanış
O günden sonra, günlüklerim daha da doldu. Her anımı kaydetmeye başladım; çünkü her gün, kendi küçük Hollywood’umda bir sahneydi. Bir Zamanlar Hollywood’da kimin filmi? sorusunun cevabı artık çok netti: Herkesin kendi filmi vardı ve benim sahnem, Kayseri’nin taş sokaklarında, küçük ama güçlü bir ışık gibi parlıyordu.
Ben 25 yaşında, duygularımı saklamayan bir gencim. Hayal kırıklıklarımı, umutlarımı ve küçük sevinçlerimi yazıyorum. Ve her yazıda, tıpkı filmdeki karakterler gibi, biraz daha cesur, biraz daha kendim oluyorum.